Karmaşık Hisler İçindeyim (Ay)

Karmaşık Hisler İçindeyim ~ (Ay)

            "Uzaklardaki küçük bir aynadan yansıyarak odama giren ay ışığı, sihirle dolu bir davet; bilmediğim uzaklara. Hevesle tutmadan önce ellerini, karanlığın fısıltısını dinliyorum; "Unutma ışık daima söner, oysa karanlık ebedidir..."* Duraklamama neden, kendine isteyen... "

            Karanlıkta gizlendiği yerden çıkmaya korkarak duraklarken, akan gözyaşlarını hiç kimse görmedi. Yaşları kimseler göremesin diye karanlık tarafından silindi. Gecelerce bekledi, Ay'a baktı, bekledi... Yansıyan ay ışığına bakarken gözleri, gerçeğinin nasıl olabileceğini hayal bile edemezdi...

            Güneş boğarken karanlığı, gözlerini yumarak kendini teslim ediyordu iç karanlığına...

            Geri çekilip baktı bir süre yaptığı şeye. Buruk bir gülümseme yerleşti dudaklarına, biraz da alaycı. Sonra sinirle yüzünü buruşturdu. "Olmuyor olmuyor olmuyor!!! Bunu demekten vazgeç artık!" boş odada yankı yaptı sesi. "Zaten hiçbir zaman iplemedin yapmaya çalıştığım şeyleri!" yere çöktü, ağlamaya başladı. Elleri saçlarını yolmaya hazır, avuçlarının arasında tutamlar, derin nefesler alıp inleyerek ağladı. Kesilirken ağlaması iki büklüm olmuş yatıyordu yerde.

            "Ve yine uzaklardaki küçük aynadan yansıyarak odamda gezinen ay ışığı, sihirle dolu daveti tutuştururken yine ellerime; sigara dumanından acıyan gözlerim, gözyaşını dökmeye öyle hevesli ki... Tıpkı bedenimdeki herhangi bir boşluktan çıkıp kurtulmak, kaçıp uzaklara gitmek isteyen ruhum gibi. Sihirli daveti kabul edip, Ay'ı aracısız görmeyi dileyen tarafım gibi..."

            "Öldüğümde üzülecek kimsenin kalmayacağı günü bekliyorum intihar için. Ve evet kafam yerinde. İçmedim, uykusuzluğun etkileri de değil bunlar. Düşüncelerim gayet yerli yerinde, düzgün sırada çalışmaya devam ediyor. Sadece uzun ya da karmaşık bir şeyler karşılaştığım zaman, algılamada sorun yaşıyorum şuan. Onun dışında, inanın, normal zamanlardan daha iyi ve ciddiyim..."

            Ay onu lanetlemişti, bilerek mi bilinmez. "Öldüğünde çevrende kimse olmayacak... Hiç kimse. En yakınım dediklerini bile eriteceksin zamanla ve öldüğünde yapayalnız olacaksın. Bu sana zevk verecek. İtiraz etme, olacak olan bu." dediğinde aynadan yansıyan ay ışığı, hayretler içerisinde kalmış uzun süre bunun üzerine düşünmüştü. Sabrının taştığı bir anda, umutsuzluk fışkıran bir sesle, küçük penceresinin ucuna kadar gelip Ay'a bağırmıştı; "Sen peki? Sen kendine bak!" Tutamadığı göz yaşları her yere saçılmıştı. "Senin sanki çok bir farkın mı olacak benden, ya da diğerlerinden?!"

            "Oh, tatlım... Ben kendimi zaten biliyorum. Herkesten daha çabuk yok edeceğime eminim çevremdekileri. Sevdiklerimi, tek tek... Ben inkâr etmiyorum ki. Kaldıramasan da bu böyle."